80 reacties op “Herstellingsoord Het Treekerbergje

  1. Mijn naam is Sylvia Lamberdina Groot. Geboren 1949 in Amsterdam.
    Ik woonde in Treekerbergje van 1959 tot 1963 omdat mijn ouders gingen scheiden en moeder niet meer voor me kon zorgen. Ook omdat ik pornografische tekeningetjes had gemaakt (een signaal van seksueel misbruik, waar men zich toendertijd kennelijk niet bewust van was).
Het tehuis stond onder leiding van Annie Marinus, een grijze dame die door ons oneerbiedig De Grijze Duif werd genoemd, maar die eigenlijk heel lief en aardig was. Haar vervangster was juffrouw Riet, een dominante zwartharige vrouw.
    Treekerbergje was een opvoedingsgesticht voor meisjes, althans zo stond het gestempeld in de boekjes.
Opvoeden deden ze inderdaad. Ik leerde er voor het eerst dagelijks mijn tanden poesten, douchen, handen wassen en haren kammen voor het eten. Ook hoe je een tafel moest dekken.
Na schooltijd werden we ontvangen met een kopje thee en snoepjes, waarna er verplicht huiswerk gemaakt moest worden. s Ochtends voor het naar school gaan, had iedereen een corvee, bijv. alle wastafels schoonmaken, of alvast aardappels schillen in de bijkeuken.
Een gezonde discipline.
    Niet alle opvoedkundige inzichten waren echter goed. Ikzelf was bijvoorbeeld een zenuwleidertje dat in bed plaste. Voor straf werden de bedplassertjes s ochtends onder de koude douche gezet. Gelukkig werd mijn vader nogal agressief toen hij dat vernam, en mocht ik na zijn uitbarsting voortaan onder de warme douche.
Als wij ons eten niet opaten dan werd dat de volgende dag weer neergezet. En wanneer ook dat niet werd opgegeten, stond de dag erna een bord met gekookte aardappelpitten voor je neus.
    Geisoleerde opsluiting kwam ook voor in bijzondere gevallen. Soms dan liep een meisje weg. Als ze gevonden dan werd ze enkele dagen opgesloten in de dokterskamer. Ook mij is dat eens overkomen. Er stond een bed en een wastafel in dat kamertje. Plassen deed ik dus in de wastafel. Als er eten werd gebracht, dan werd er niet tegen je gesproken.
    Over het algemeen deugden de begeleidsters, behalve juffrouw Riet. Ze kon wreed zijn. Op een dag ontdekte ze dat ik huilde als mijn vader of moeder na bezoek weer vertrokken. Ze nam me apart en dreigde: “als jij nog een keer huilt wanneer je ouders weggaan, dan zorg ik er persoonlijk voor dat ze nooit meer mogen komen”.
Gevolg was dat ik tot mijn 44 jaar nooit meer in gezelschap durfde te huilen, en iedereen een aansteller vond die dat wel deed.
    Toch heb ik geen slecht gevoel over Treekerbergje overgehouden. Toen ik voorgoed naar huis mocht, zorgde de leiding ervoor dat ik een plaatsje kreeg op de Scapino Dansacademie, en dat ik naar de I.V.K.O. school in Amsterdam mocht (individueel voortgezet kunstzinnig onderwijs) omdat ze vonden dat ik danstalent had.
Helaas is er geen danscarriere gekomen vanwege problemen thuis en gebrek aan begeleiding.
Maar ik trouwde een goede man, kreeg twee kinderen die ik na schooltijd altijd opving met thee en snoepjes. En de fouten die in Treekerbergje werden gemaakt, voorkwam ik in hun opvoeding.
    Onder Zandbergen viel ook een jongenstehuis in Amersfoort waarvan ik de naam kwijt ben. Een van die jongens zat een klas hoger op mijn school en we raakten puberaal verliefd. Toen dat ontdekt werd, bracht de groepsleidster mij voortaan naar en van school (blijkbaar benauwd dat ik pornografische neigingen zou krijgen haha). Maar onderweg zongen we liedjes en dat was weer leuk.
Ik heb nog op internet gezocht of ik hem vinden kon. Zijn naam was Peter Stuivenberg. Het is niet gelukt. Misschien dat Zandbergen mee kan zoeken voor me. Wel vond ik enkele groepsgenoten, zoals Helen Kruger, Wil Ras en Mary Nebig. De meesten van hen hadden borderline-achtige problemen. Wel zielig.
.
Dit was in het kort mijn verhaal. Doe ermee wat je wil. Misschien ontvang ik een reactie van jullie.
    Vriendelijke groet van Sylvia Groot.
    Sylvia Groot  –  03/07/2012 om 16:55 | Beantwoorden

    • Hallo Sylvia,

      Juffrouw Riet, kan dat Riet Warmerdam geweest zijn.
      Zo nee dan zal het wel aan de naam liggen.
      Maar wij kregen een Juffrouw Riet Warmerdam.
      Een kille onvriendelijke vrouw een heks.
      maar goed ook geen trauma’s van

      Dan was er nog Juffrouw Lieke Schake een
      handenarbeid specialiste.
      Creativiteit voor hen die er mee uit de voeten konden een prachtige bezigheid helaas niet voor mij weggelegd.
      Twee linker handen en niet creatief dus.
      Maar deze namen kwamen nog boven borrelen misschien zegt het je iets

      een groet

      Paul Schäffer.

    • Goedendag Sylvia, Groot
      Ik ben zomaar even aan het kijken via google naar Zandbergen de Korhoen en het Orthuis .
      Tot mijn grote verbazing lees ik jou stukje.
      Leuk is dat hoor ik heb contact via Facebook met Theo Peerdeman in Wuppertaal dat was mijn slaapkamermaatje in de Korhoen Adema van Scheltemalaan Met de hond Dobsi de driepoot. , wij hebben het veel over die tijd en al dat kattenkwaad wat we uitgehaald hebben o.a s,nachts naar Treekerbergje via de regenpijp en lachen .
      Ik kende ook een Beppie Crouwel nog van naam uit Amsterdam . Maar veel namen zijn me ontschoten.
      Ik heb ook in het Orthuis gezeten.
      We kunnen wel een boek schrijven.
      Hier is mijn email : stulp@kpnmail.nl.

      Groetjes Peter Stuijvenberg

    • Hallo Sylvia,

      Ik ben even mijn hersens aan het pijnigen hoor. Wat leuk dat jij aan het zoeken bent gegaan.
      Kun je nagaan wij hebben het er regelmatig over Treekerbergje , de Korhoen waar ik 4 jaar verbleef en 2 jaar in het orthuis .
      Op twee scholen gezeten met jou geloof ik de Finseschool ,later werd de naam veranderd in Ichtesschool daar had ik meester Eikelenboom (Eikel).
      Daarvoor de school met de bijbel. Ik kan me nog een paar jongens en meisjes uit die tijd voor de geest halen die zijn mij mijn hele leven blijven achtervolgen. De leidsters op Trekerbergje niet meer de schommels waar wij midden in de nacht op zaten nog wel.
      Het waren leuke en veel mindere leuke tijden in die huizen de handjes van de leiding zaten flink los tot bloedend toe werd er geslagen, dus weglopen dat deden we regelmatig . Meneer Ben hadden wij op de Korhoen , later meneer Venraay uit Arnhem die ramde er wel op los.
      Maar er waren ook hele leuke tijden hoor o.a. de puberliefde .
      Aardappels pitten corfe en ik heb nog drie maanden in de keuken gekookt,
      Mijn ouders waren gescheiden en voor hun nieuwe relatie was ik met 9 jaar te oud dus opbergen.
      Dat blijft altijd bij. We hebben zoveel in dat jonge leventje meegemaakt dat vergeet je niet meer. Dat huilen na bezoek dat ken ik nog wel.
      Ik ben van Januari 1948 en ben daar geweest van 1958 tot 1964.
      Met 18 het huwelijk in gevlucht dat werd kort voor 10 jaar . In 1984 hertrouwd en een prachtige dochter nu 29 jaar en die heb ik alles kunnen geven wat ik gemist heb . Zij heeft een super leven woont al 7 jaar samen met een supervriend beiden een hele mooie baan.
      Goed ik hoop wat van je te horen dan is bijpraten ook leuk.Ik ben vaak in Spanje over drie weken weer.

      Vriendelijke groet van Peter Stuijvenberg Schagerbrug Nederland. stulu@kpnmail.nl

      Peter Stuijvenberg

    • Hallo Silvia,

      Sorry voor mijn late reactie (10-2) Ik beantwoord je hier want bij Karga kan dat niet dus.
      Ik kan me de dag nog voor de geest halen dat mijn Pleegouders me vertelden dat ik de volgende dag opgehaald zou worden door een meneer die ik niet kende maar mijn voogd was en dat die me naar een tehuis in Amersfoort zou brengen.
      De volgende dag met die meneer naar Treekerbergje.
      Ik herinner me nog die grote oprij laan met het grasveld en de grote vlaggenstok in het midden.
      De enorme grote voordeur en de zware bel die helder door de gang klonk.
      Een juffrouw die open deed bracht ons bij de directrice juffrouw Annie.
      in het kantoortje werden wat huisregels verteld en werd ik opgehaald om te eten.
      Het enige dat ik vond was dat alles zo groot was verder had ik hier geen enkele emotie bij.
      Ik had geluk Het was Vrijdag Vis met worteltjes en boterjus. Ik weet dit nog omdat worteltjes zeker niet op het lijstje stond van mijn lievelingseten. Evenwel at ik het netjes op want na de oorlog had je als kind niet te vertellen dat dit of dat niet lekker was. Je moest gewoon alles eten lekker of niet ook thuis. De groep had straf en mocht niet praten en steeds mocht er eentje van tafel af naar de speelkamer. Halverwege de straftijd mocht ik ook van tafel naar de speelkamer.
      Ik weet nog dat ik weinig contact had met de anderen. Ik was in mezelf gekeerd zonder dat ik zielig was. later werd ik opgehaald door een meisje uit de oudste groep die me zei, ,, Dat ze mijn verzorgster was en zou me het huis laten zien.
      Boven waren twee slaapkamers Morfeus en het Haantje min bed stond in Morfeus.
      Ze vroeg of ik nog in bed plaste en toen ik dat bevestigde ging ze met me naar de linnenkamer om mijn beddengoed op te halen. Ze maakte het bed op en zei me goed te kijken hoe dit moest want morgen moest ik het zelf doen. Ze wees me de linnenzak voor de natte was die ik daar in moest doen.
      Terug in de slaapkamer ging ze op bed liggen en trok mij op haar en zei dat ze me lief vond.
      Ik heb haar nooit meer gezien.
      Ik hen het goed gehad in Trekerbergje.veel leuke dingen herinner ik me nog zoals de Kersviering.
      Hoe we gewekt werden door een engelenkoor de grote meisjes als engelen kerstliederen zingend.
      De speciale feestdagen in de stad die militair opgeluisterd werden.
      Sinterklaas viering waarbij we cadeautjes kregen die militairen ons kwamen brengen.
      De enorme speelmogelijkheden buiten op het terrein.
      Ik was 8 toen ik in Treekerberg kwam en ging naar de derde klas van de Kamerlingh Onnes school.
      De Christelijke Nationale School met als Schoolhoofd de heer L.H.Stronkhorst.
      Ik kwam bij juffrouw Huiser of Huyser in de klas maar werd al snel teruggezet naar de tweedeklas.
      De school voor mij gelijkstaand aan gevangenisstraf. De stomste van de klas en misschien wel van de school.
      Heel heeel veel later ben ik leren toch nog leuk gaan vinden.
      Het gebed zing voor het slapen gaan Ik sluit mijn oogjes ik vouw mijn handen buig mijn knietjes voor u neer.
      Inderdaad het theedrinken uit school met verse kapjes.
      De klontjes boter op je bord voor drie boterhammen. De grote koperkleurige blikken met jam en pindakaas. de warme melk en koudemelk en karnemelk bij het eten .
      Al die soorten pap.
      Als je jarig was mocht je kiezen wat je wilde eten ( Spruitjes en chocoladepudding
      Alles begint weer te leven.

      Treekerberg en later de korhoen en Orthuios. ze hebben niet opgeleverd waartoe ik daar te gast was maar slecht heb ik het er niet gevonden.
      Nog zit ik graag op mijn eigen eilandje.

      Maar genoeg voor vandaag groetjes Paul meer weten gewoon vragen.

    • Volgens mijn familie heeft mijn moeder een tijd doorgebracht in Treekerbergje. Haar ouders overleden in 1919 (griep epidemic) . Zij stierf in 1940. Ik was toen 3 jaar oud en hebt haar nooit gekend. Ik vraag me af of er nog records zijn van die tijd ( 1920’s-1930’s), namen etc en toestanden van die tijd. Ik woon nu in Canada. e-mail adres is hulstar@shaw.ca. Hart. dank voor informatie.

    • hallo heb t u toevallig ook ada vellinga gekend? rood haar kort en sproetenkopje, er was ook een meisje ellen of ellie uit oorspronkelijk zutphen! ik was bevriend met die meiden woon nog steeds in a,ersfoort. geen bewoonster van treekerbergje .

  2. Hallo Sylvia,

    Wat leuk om wat te lezen over Treekerbergje.
    Ik was daar als kleine jongen 7 jaar in de jongste jongens groep.
    Juffrouw Annie Heb ik ook nog gekend en ik heb daar nog een kleine anekdote van.
    Juffrouw Annie was bij ons niet geliefd vanwege haar auteritair zijn
    en ze was streng.
    Wat wil het geval ze is een periode heel lang ziek geweest en toen we hoorden dat ze weer terug kwam hebben ze de vlag halfstok gehangen.

    Toch herken ik in jou schrijven niet veel.
    Er waren inderdaad de dagelijkse diciplines
    Wij de jongens moesten aardappelen pitten en als we die te dik pitten kregen we ze inderdaad wel op ons bord.
    Maar ook dat ging over nadat mijn ouders hier een klacht over in gediend hadden bij de directeur de heer Mullockhouder.
    Misschien ken je die naam nog.

    Ook ik was een bedplasser maar heb nooit problemen met de leiding daarover gehad.
    We moesten ons douchen de was in zakken doen het bed afhalen en
    om vier uur weer opmaken nadat je linnengoed opgehaald had in de linnen kamer.
    Wel was er gepest en getreiter door de groepsgenoten maar dit werd niet door de leiding getollereerd.

    Wij jongens kwamen nooit bij de meisjes ik weet nog dat er een grote en een kleine meisjes groep was.

    Ook weet ik nog dat we een hond in de groep hadden.
    Ook het eten heeft bij ons in de groep nooit een probleem gevormd.

    Toen ik 11 was ging ik met een leider bob berends naar het Korhoen op de Adema van Scheltemalaan waar ik twee jaar verbleef
    en nog een jaar naar het Orthuis.

    Veel weet ik er echter niet meet van en zeker geen namen meer
    Otto Steutgens die kon heel erg goed tekenen.
    en Wim Voets die kwam uit nijmegen

    Dan Dinie van Duren en een Tweeling Suus of zoiets en de andere naam weet ik niet meer

    Evenwel vond ik het leuk om de naam Trekkerberg weer tegen tekomen,

    Misschien wil je nog wat verder praten hierover.

    • Hallo Paul, Ik kan me je nog heel goed herinneren. Wij zaten samen bij ‘meneer Bob’ in de groep en zijn ook samen naar de Korhoen verhuisd. Meneer Bob was getrouwd met Miep Warmerdam, wij noemden haar Tante Miep. Een onberekenbare tang van een vrouw, die er vaak op los sloeg. Ik heb nog een foto waar jij op staat (weliswaar beschadigd, maar jij bent goed herkenbaar. Wim Voets kan ik me ook goed herinneren. Een roodharige jongen met een ziekfondsbrilletje. Ik denk dat ik je geheugen behoorlijk kan opfrissen, want ik ken nog aardig wat namen. In Treekerbergje zat ook een meisje dat Anneke Torenvliet heette. Ik heb op een kinderlijke manier kinderverkering met haar gehad. Een paar jaar geleden ben ik haar op het Internet tegengekomen. Ze woonde in Australië en kwam een tijdje naar Nederland. We hebben afgesproken in Amersfoort en zijn naar de plek van Treekerbergje geweest, de Korhoen en de Maatschappij Zandbergen aan de Bosweg. De hond in de groep herinner ik me ook nog. Hij heette Dobs en had drie poten. Dat jij bedplasser was weet ik ook nog vaag.

      Ik heette toen trouwens geen Henk maar Hennie. Ik ben twee jaar jonger dan jij, denk ik.

      Groet,
      Henk

    • Dag Paul,
      In de periode dat ik in Treekerbergje woonde, was het een meisjestehuis.
      Ook de begeleiding bestond uit uitsluitend vrouwen, want er werden geen mannen toegelaten die leiding mochten geven.
      Als seksueel misbruikt kind, was dat dus voor mij uiteraard een zeer veilige omgeving.
      Alleen in de peutergroep waren ook jongetjes. Daaropvolgend was er de kleine-meisjes-groep, dan kwam de tussengroep (waar ik zat), en als laatste de grote-meisjes-groep.

      Nu je de linnenkamer noemt….. 1 x per week moesten we een paar uur werken in de linnenkamer die onder leiding stond van een oude bitch. Knopen aannaaien, sokken stoppen (dat laatste heeft ze me goed geleerd.)
      Ook als er straf uitgedeeld moest worden, werd je naar de linnenkamer gestuurd.

      De directeur van Zandbergen was toentertijd dhr. Fonteyn. Af en toe mocht ik thee drinken bij zijn vrouw, een lief mens.
      De directrice van Treekerbergje was juffrouw Annie, volgens mij was ze lesbisch, maar daar had ik geen last van.
      Op een dag had een groepsgenootje en ik ruzie met elkaar, we scholden elkaar uit voor alles wat verboden was.
      Toen kwam juf Annie onverwacht binnen, ze had achter de deur staan luisteren.
      We moesten met haar mee naar haar kamer en ze gaf ons een schrift en potlood waar we alle vieze woorden moesten opschrijven die in ons opkwamen. Van schaamte hebben we niets durven opschrijven. Het was wel opvoedkundig moet ik eerlijk bekennen. Maar officieel heette Treekerbergje toen dan ook “opvoedingsgesticht voor meisjes”.

      In onze groep was ook een juf Coby, ik herinner me haar als een heel lieve begeleidster.

      Ben je goed door de kinderhuistijd (en de reden van je verblijf) gekomen Paul?
      Of moest je net zoals ik veel moeite doen om alles te verwerken?
      Aan pijnlijke ervaringen kan ook een positieve kant zitten (als je er gebruik van maakt) en dat is dat je nooit naar anderen kunt wijzen als er iets (bij herhaling) mis gaat in je leven, maar steeds jezelf moeten afvragen waarom doe ik tocht dit of dat terwijl ik drommels goed besef dat het niet goed voor mij is? Zo is het althans bij mij gegaan.

      Groetjes, Sylvia

    • Vreemd….. er staat ineens Karga als mijn naam.
      Ik weet ook niet hoe dat kan.
      Karga is dus Sylvia Groot.

  3. Per ongeluk mijn bericht geplaatst als reactie op reactie i.p.v. op hoofddraadje. Kan hem niet meer terugvinden, dus alsnog een keer geprobeerd…

    Hallo daar,

    Ik ben Johan Anker en ben eind 1964 als tweejarige dreumes samen met mijn broertje Marcel op de jongste groep van Treekerbergje terecht gekomen. Het was een gemengde groep genaamd ‘Rakkers’ of ‘Rakkertjes’ Ik heb daar gezeten tot begin 1971.

    Ik kan me niet veel meer herinneren van die tijd. Een paar foto’s heb ik nog wel maar vooral door de dagrapportages geschreven door de leidsters, die ik een hele tijd geleden in bezit heb gekregen, kan ik flarden uit die tijd terughalen. De leidster waar ik het toen het beste mee kon vinden was Anneke Bootsman. Ze kon heel hard rennen, maar ik was net iets sneller (of meer wendbaar toen ;-)) Andere leidsters waren Elly (V. of v. D.), Els (V. of v. D.), Coby N. Ook een mej. Koopmans komt vaak voor.

    Mijn beste vriendje was toen ene Frank en ik kan me een Surinaams meisje genaamd Patricia en een Indische jongen genaamd Marcel nog herinneren. Marcel en ik hebben zelfs nog een keer om de handvan Patricia gevochten!:-) Verder konden we het voor zover ik weet prima met z’n drieën vinden.

    Ook heb ik nog rond 1972 ook gezeten op de Korhoen of de Korhaan. Dat waren ook tehuizen van Zandbergen aan het Scheltemalaantje. Welke van de twee namen het was weet ik niet meer maar het huis lag als je van de Leusderweg kwam aan de linkerkant naast een voetbalveldje. Eind 1970 heb ik ook nog in dat huis gewoond. Het was toen een kamer- trainingscentrum.

    Hopelijk gaan er meer mensen reageren en kunnen we herinneringen op gaan halen. Als iemand de achternamen van de leidsters en evt. mijn vriendjes aan kan vullen zou ik dat fijn vinden.

    Groet,

    Johan

    • hallo,
      ik heb ook op treekerbergje gewoond, ik meen van 1968 tot 1972.
      patricia het surinaamse meisje kan ik mij nog goed voor de geest halen, ik sliep met haar op de slaapkamer samen met ene mieke, ook haar jongere zusje woonde daar, en ene tom herinner ik me ook, die liep met een beugel om zijn been….in 72 ben ik vertrokken naar een pleeggezin, ..waar ik het vier jaar vol gehouden heb…ik herinner me nog een juf anneke en een juf imke

  4. Ik zou graag op het stukje van Henk van Kalken reageren maar weet niet hoe.
    Bij hem staat geen mogelijkheid ,, Beantwoorden”
    Ook is het jammer dat er twee site’s van Treekerbergje zijn dit werkt voor mij
    verwarrend misschien voor anderen ook.
    Ik had een stukje op Henk van Kalken gereageerd hier maar dit kan ik niet terug vinden.
    Ik vind dit een hele leuke site.
    Herinneringen komen langzaam weer boven.
    met groet
    Paul Schäffer.

  5. Mijn vrouw heeft ook in Trekkerbergje gezeten ca.1969.
    Haar naam was toen Bep Endenburg.
    Het enigste dat ze zich nog kan herrinneren is dat de vrouwelijke opzichter[leidster] lawaai maakte tijdens het lopen omdat zij iets aan haar been mankeerde.

  6. hallo paul,
    ik,weet niet van welk geboorte jaar jij bent ,maar ik (1963) was 11 jaar toen ik in treekerbergje kwam ,en terwijl ik het bericht van jou leest schiet er bij mij ineens iets binnen dat ik ook een wim hebt gekend met een rond brilletje hij sliep op de jongens kamer met johan en david en later toen ze de groepen gingen veranderen zijn zij verhuisd naar de scheltemalaan en vanaf toen had je alleen maar meisjes in treekerbergje.dus misschien is het wel de zelfde persoon .
    groetjes cynthia(cindy)zo kennen ze me bij naam.

    • Hallo Cindy,

      Ik denk dat dat ook je door de weekse naam is.
      Wim kan Wim Voets geweest zijn rond brilletje en rood haar, Hij kwam uit Nijmegen.
      Johan en David zeggen mij niets ik ken helaas weinig namen meer.
      Zegt de naam Trudy Norder jou iets. Wij waren vriendjes op Treekerberg.
      Ik ben in 1944 geboren en was 7 dus 1951 toen ik op Treekerberg kwam en ben ook naar de
      Adama van Scheltemalaan verhuist maar dat heb je ongetwijfeld gelezen.
      Ook heb ik nu een leuk e-mail contact met Henk van Kalken waarbij ik samen op Treekerber en het Korhoen was.
      Ik hoop dat je ondanks dat het een tehuis was toch een redelijke tijd gehad hebt.
      Wil je er over mailen kan dat p.schaffer@quicknet.nl
      Ik vind het leuk om een reactie te krijgen

      Vriendelijke groet Paul Schäffer.

  7. hoi mijn naam was vroeger anneke bakker.
    heb van mijn 12e jaar tot mijn 14e in treekerbergje gezeten.
    ik was de oudste van de tussengroep.
    ik herinner me van mijn groep cynthia met wie ik alweer contact heb christa christien de broertjes garritsen ene loes annemiek .
    meneer huub juf gerda en juf reina.
    ik heb er een geweldige tyd gehad tot mijn moeder vond dat ik t daar te leuk vond en me in een ander tehuis plaatste.
    na die tyd ist ook even fout met me gegaan maar nu op 52 jarige leeftyd gaat het weer helemaal top met mij

    • hallo, ik heette toen annemiek. ik liet me zo noemen omdat ik een bloedhekel aan mijn voornaam had.
      dat had zijn rede
      ik zat in de groep kleine meisjes.
      mijn 2 zusjes gerrie en paulien zaten bij de kleintjes.
      juffrouw annie kende ik ook maar al te goed.
      ze was super streng maar kon ook heel erg lief zijn.
      mijn tweelingbroer zat in het jongens tehuis vlak bij.
      we mochten geen contact met elkaar en dat was heel erg!
      als mijn zusje gerrie haar bord niet leeg at (ze lustte geen bietjes bijvoorbeeld) en ze kotste ze uit, moest ze het weer opeten!
      van de aardappelpitten weet ik alles in die bijkeuken waar het heel erg koud was.
      als je te dik pitte dan werden ze gekookt en op je bord gegooid.
      ik trok me daar niets van aan.
      fientje terlingen mijn groepsgenootje verdomde het op te vreten.
      en dan had je natuurlijk nog juffrouw aster die was echt heel wreed.
      kennen jullie juffrouw coby en juffrouw ineke nog?
      ik weet wel dat er een ziekenkamer was, daar stonden een stuk of 3 4 bedden in.
      als je ziek was, kwam juffrouw annie met de thermometer…..
      en stak hem zover in je achterste dat het pijn deed.
      maar je dorst niets te zeggen.
      er was wel een voordeel als je daar lag, dan kreeg je lekker eten en drinken.
      en lieve woorden.
      heerlijk vond ik dat.
      iedere zaterdag gingen we zwemmen in het sportfondsenbad, daar zag ik altijd tegenop.
      ik had dieptevrees maar moest toch het koude water in.
      kennen jullie de schoenvakjes nog?
      waar de kapstokjes boven hingen?
      voor het eten werd er altijd gezegd: haren kammen, handen wassen, schort voor.
      ik zou er heel lang over kunnen praten, ben daar na gedropt in een ander internaat, na heel even thuis te zijn geweest.
      daar heb ik nog 6,5 jaar gezeten.
      o, ja, jullie wilden dat liedje toch weten nou, daar komt ie!!!

      treekerbergje is geen leven
      varia
      was ik maar bij mijn moeder gebleven
      varia
      ’s morgens is de pap te koud
      ’s middags is de soep te zout
      varia varia etc.
      2e couplet….
      treekerbergje is geen leven
      was ik maar bij mijn moeder gebleven
      varia
      lig je niet op je rechterzij
      nou dan ben je er lelijk bij.
      varia varia etc.

      en weten jullie nog de bijnaam van juffrouw annie?
      annie meut!
      dat zei je uiteraard niet hardop.
      ik hoop nog van jullie te horen, ik ben gelukkig niet alleen.
      groeten anna

    • Waarschijnlijk ben ik de Christien Bouwman…

  8. Hallo Treekzusjes laat ik ook maar reageren. Ik ben Helen , heb carriere gemaakt in Treek van kleine meisjes via tussengroep naar grote meisjes. Van 1960-1966, daarna ging ik naar Engeland waar destijds mijn grote zus woonde. Al die leidsters, juffrouw Ineke, Coby, Aster en Annie M….ken ik natuurlijk nog allemaal, ze zijn een deel van mijn jeugd. Ooit was ik zo woedend dat ik onder aan de trap ben gaan staan en uit volle borst zong, tegen Annie Marinus, “ik heb eerbied voor jouw grijze harses” een variatie op een liedje van Gert en Hermien. Dat had ik als ik niet zo kwaad was geweest nooit gedurfd. En ja ik kreeg natuurlijk straf. Bij de grote meisjes hadden we later ook juffrouw Bets Greefhorst, was erg aardig. Als we de kans kregen stalen we een heleboel lege melk-en andere flessen die we voor statiegeld gingen inleveren en snoep of patat kochten, of sigaretten die we verscholen tussen de bomen gingen oproken. Er was buiten een vijvertje en een zandbak. Een gigantisch grasveld en we hadden schommels. Ik schommelde altijd zo hoog mogelijk en ben op een dag naar beneden gevallen. Was erg geschrokken maar gelukkig niets ernstigs. Zat op de Prof. Dr. G. van der Leeuwschool aan de Bosweg, een lagere school. En iedere dinsdagmiddag mocht ik gaan theedrinken bij Mevrouw Fontein, de vrouw van de directeur. Dat heb ik jarenlang gedaan, ik kreeg thee met koekjes en we deden spelletjes. Ik kon soms dagenlang mijn mond dichthouden en dreef de leidsters tot wanhoop, fantastisch! Ik ben nog steeds dol op spelletjes, speelde met mijn zoon toen hij nog klein was. Er woonde bij de grote meisjes ook een Ada uit Rotterdam met rood oranje peenhaar. En nog een Anneke uit Den Haag die later naar Amsterdam is verhuisd. En juffrouw Riet, piepklein en altijd op stiletto heels, die sadist hadden ze moeten opsluiten. En er heeft ook een juffrouw Riek gewerkt, ze kwam uit Friesland, een paar jaar geleden las ik haar overlijdensadvertentie in de krant.
    Eens per maand mocht je een weekend naar huis, maar soms werd dat voor straf ingetrokken. En ik liep altijd weg met Gonny, zus van Ingrid. Dan gingen we samen met de trein naar Amsterdam. We kochten een treinkaartje en een perronkaartje, kostte toen 10 cent, 2 treinkaartjes waren te duur. Een van ons ging dan de hele weg op de wc zitten zodat je niet werd gecontroleerd. Ik hoop dat meer mensen dit forum lezen en iets schrijven, schrijven over je jeugd en kinderjaren is altijd leuk, vind ik tenminste.
    Groet van Helen.

    • ja die ada was ik een poosje bevriend mee, ondeugende bliksem , vond het zo leuk bij ons thuis! leukerd was het en echt oranje haar en lollige sproetjes. heette vellinga.

    • Beste Carmen of Helen, of hoe je ook heet en anderen die dit misschien ook of nog lezen, ik had en heb nooit rood oranje peenhaar gehad. Dit is pesterij van roodharigen, zo typisch voor onze generatie. Ooit heb ik Jan Wolkers bedankt voor het prachtige Turks Fruit, een hommage aan een vrouw met rood haar en sproeten, genoten van z’n prachtboek en gelijk van m’n complex af. Ik kwam hem en z’n vrouw in de Amsterdamse Leidsestraat tegen en vroeg ik hem iets mocht zeggen, tuurlijk was dat goed. Ik bedankte hem voor Turks Fruit en waarom. Wat een lieve man, hij pakte m’n armen beet en zei dat ik prachtig was en daar nooit meer aan mocht twijfelen. Ik moest het zelfs beloven. Ik geloof dat ik weet wie jij bent zie je. En volgens mij zong ik dat liedje over die grijze haren en noemde Annie ‘meut’. En ik heb nog wat opmerkelijke verhalen, jammer dat die vergeten zijn. Ook voor de schrijver van het boek.
      Het is niet zo hard bedoelt zoals het misschien overkomt hoor, ik ben nu eenmaal het recht-voor-z’n-raap-type. 😉

      Juffrouw Riet? Ah, daar heb ik goeie herinneringen aan. Ze droeg geen stilletos maar hoge hakken, wat is daar mis mee? Ik heb veel van haar creativiteit geleerd, ik vermoed nu dat ze het leuk vond dat ik haar ‘kunst’ waardeerde en haar stylish uiterlijk en van haar wilde leren. Later meer, ze was geen heks volgende keer schrijf ik daarover al leest waarschijnlijk niemand of een enkeling deze website nog. Pas nu besef ik het na zoveel jaar, ze was m’n eigen Coco Chanel, een inspiratie !!

      Rust zacht Juffrouw Riet, dank voor je wat je me hebt geleerd en dank voor je begrip en steun bij een traumatisch probleem. Ik ben het nooit vergeten en voor altijd dankbaar.

      Na Treekerbergje heb ik nog vier tehuizen van binnen gezien waarvan drie maar kort en eindigde in de hel die Rekken heet en waar we ook vaak mee werden gedreigd. Nadat ik daar eind 1966 weg liep toen ik eindelijk met weekend weg mocht naar m’n oma in Vlissingen maar regelrecht de trein naar Amsterdam vertrok alwaar ik gelijk werd opgevangen en op Nieuwjaarsnacht toen het 1967 werd m’n eerste glas champagne dronk, heb ik geen tehuis meer binnen gezien. Ik was maanden, een maand of negen, onvindbaar terwijl ik overal rond hing. Toen ik via de Provo-beweging te horen kreeg dat m’n voogdijvereniging, Tot Steun in Rotterdam, me vrij wilde laten. Ik was toen net 19 en twee jaar eerder vrij. Lang en bijzonder verhaal. Zoveel geluk gehad door de juiste lieve mensen te hebben gevonden die goed voor me geweest zijn en naar me luisterde en me beschermde. Desondanks dat de kinderpolitie me zocht voelde ik me voor het eerst van m’n leven veilig.

      Carmen/Helen, niks persoonlijks behalve dat oranje peen haar, het is een algemeen verhaal geworden. Wel dit, ik ken een Sonja Veen of Sonja van Veen die een zus in Engeland had. Ze ging daar ook op vakantie naar toe en later vertrok ze om bij haar zus te gaan wonen. Ook heeft ze ‘verkering’ met Peter Stuijvenberg gehad. Die wist van wanten en hield van de meisje haha…..nee, geen verwijt want ach, zo heb ik er meer gekend en dat waren leuke mannen. 🙂

      Wordt vervolgd, als het mag van de beheerder van deze website uiteraard. Jammer dat ik de oproep van Maurice van Lieshout heb gemist. Ik geloof dat Silvia Groot het al noemde, we werden niet gelijkwaardig behandeld. Daar had ik graag over verteld. Jammer.

  9. Heel veel verhalen komen nu weer helder door, met de trein naar Amsterdam in de wc,s en met brommers die we bij een school hadden geleend met de jongens van de Korhoen en de meiden van Treekerbergje op de Puch naar Amsterdam en met de trein weer terug dubbeltjes bedelen voor de terugreis. Onderweg zongen wij o had ik een Puch dan hoorde je die s,morgens op de wijs van Rob de Nijs. Theo Peerdeman/Beens uit Grotebroek en Jimmy en Peter uit Den Haag. En van de meisjes uit Treekerbergje waren er drie of 4 mee 1 meisje had een broer Piere spreek uit Pijer zij kwamen uit Limburg. En Beppie Crouwel uit Amsterdam. Wie kent ze nog? periode 1963 , 64 ,
    Kerstfeest vierden we met de Korhoen in een barak op Treekerbergje .
    Via de regenpijp gingen we met een man of 10 vanuit het Orthuis s,nacht naar boven en lol op de kamers totdat er een jufrou aankwam via de trappen en de regenpijp naar buiten en we gingen schommelen in de tuin. Tot de Politie kwam dus wij terug via de brandladder naar boven ,maar daar werden we al opgewacht door de leider dus dat werd de hele nacht voor straf tegen de verwarming op de gang zitten.
    En Nog veel meer !!! maar ja maar eens kijken of sommige zich dat weten te herinneren.

    Groet Peter Stuijvenberg ; stulp@kpnmail.nl

  10. Op 9 oktober verschijnt het boek over de geschiedenis van 140 jaar Zandbergen met uiteraard ook aandacht voor het Treekerbergje. Het boek gaat 24,50 euro kosten, maar als je tevoren bestelt, krijg je 5 euro korting. Zie: http://www.bbpublishers.nl/zandbergen/ Laat de uitgever weten dat je een oud-bewoner van Zandbergen bent en dit bericht op deze site gevonden.

    Groet, Maurice van Lieshout

    • Is dit boek nog te verkrijgen? ik heb 1 jaar op de Korhoen gezeten (1972/1973) zoek nog oude foto’s uit die tijd. ging ook naar de Magelhaanschool? of was het de Magelhaanstraat? .in ieder geval buiten de stadsmuur,

    • Maurice ik heb je boek gelezen en mijn tijd op Zandbergen kwam weer even terug.Wat ik wel erg jammer vind is het verhaal van Elfriede daar klopt geen hout van.Ik weet precies wat er gebeurt is Maar een verdwaalde kogel,als het niet zo een trieste afloop had gehad zou ik daar hard om gelachen hebben Ik kan me als de dag van gisteren dat tragische moment herinneren. Ik heb er nooit over gesproken wat zich daar afgespeeld heeft.Ik heb dat maar proberen een plek in mijn leven te geven,tot dat ik jouw boek las toen kwam alles weer naar boven en werd ik weer ontzettend kwaad,maarja Woutje Klaver kon dat ook niet weten die zat ,toen dit gebeurde in de kelder. Woutje ja ik ken hem nog wel .alhoewel zijn zusje Cockie was vroeger mijn vriendinnetje die kende ik wat beter

    • Beste Piet,
      Ik lees dat je meer weet over het ongeluk dat Elfriede trof en begrijp dat dit geen fijne herinnering is. We horen graag ook jouw kant van het verhaal als aanvulling op ons onderzoek voor het boek ‘Thuis bij Zandbergen’. Zou je contact willen opnemen met ons? Dat kan door een mail te sturen naar mzwart@youke.nl of bel 06-30772832. Ik hoop van je te horen.
      Met vriendelijke groet,
      Monique Zwart

      PS Youké is de nieuwe naam voor Zandbergen

    • Beste Piet,

      Het verhaal over de verdwaalde kogel die Elfriede op 5 mei 1945 gedood heeft wordt vermeld in het oorlogsdagboek van mevrouw Mulock Houwer. Dezelfde doodsoorzaak staat op de inschrijfkaart van Elfriede. Dat waren mijn enige bronnen (en Wouter Klaver heeft me alleen verteld dat hij hetzelfde verhaal gehoord heeft, dus hem valt niets te verwijten). Graag hoor ik van je wat er volgens jou werkelijk gebeurd is.
      Vriendelijke groet, Maurice van Lieshout

  11. HOI allemaal.
    Ik heb op de Korhoen gelogeerd (1972) een jaar lang,leuke/slechte tijden mee gemaakt.(de eerste tijd niet naar huis mogen,heimwee/bezoek van je familie die later weer naar huis gingen. vechten wie de sterkste was . je moest je bewijzen .meneer Hans(altijd met pijp)was tof.
    Ben er een jaar of 8 nog eens gaan kijken,het huis staat er dus nog alleen het grote naar het open veld op het einde niet meer. zijn er nog foto’s uit die tijd?

    • ik kan me nog heel goed de muzieklessen herinneren, blokfluit, accordeon, deze waren op woensdag middag.
      het pavilioen voor handenarbeid, en idd de corvee diensten, schoenenpoetsen ed.
      het drama eten,..niet op tijd op dan kon je dooreten aan een twee persoonstafeltje tot tien uur s,avonds,…had je het eten dan nog niet op, kreeg ik het de volgende ochtend aan het aanrecht weer.

      trauma aan overgehouden ,

    • Aan: Anoniem
      op 09/09/2015 om 11:11 zei:

      Dat met dat eten was zo in ieder kindertehuis. Overal! Smerig gewoon, mensen huiveren als je het verteld. In de stad waar ik nu nog woon ken ik twee mensen die dit ook meegemaakt hebben. De ene een man die helaas is overleden en in een heel streng tehuis gezeten heeft. Erger dan Zandbergen, veel, veel erger vertelde dit ook. Hij is ook misbruikt, de verhalen die nu pas aandacht krijgen. Een vriendin die gelukkig nog wel leeft en gezond en gelukkig is vertelde hetzelfde verhaal in het tehuis waar zij heeft gezeten bij de roomse nonnen. Zij zat daar omdat haar moeder de kost moest verdienen omdat haar vader op jonge leeftijd overleed. Ze durfde het toen niet aan haar moeder te vertellen, een statige bijna aristocratische dame evenals de vriendin. Later wel en daar is haar moeder zo van geschrokken. Toen hield je die dingen voor je. We vinden het een wonder dat we eten zo lekker vinden en van een mooi glas wijn houden. Maar ja, het is en blijft traumatisch…..ewww……

      [Het lukt niet anders dan zo op je bericht te reageren.]

  12. Hallo Allemaal,
    Ook ik heb op Treekerbergje gewoond, in de groep toen der tijd De Graspiepers (1972 t/m 1977) . Ik heb er geen fijne herinneringen aan over gehouden. Ik heb nog wel een groepsfoto uit die tijd maar weet jammer genoeg geen namen erbij. Een aantal namen waarvan ik de verhalen lees zeggen mij wel wat..Ik vind het leuk om de ervaringen te delen met jullie.

    • Ook ik heb in huize DEBERG gezeten in dezelfde periode mijn naam is Wim dorrepaal.
      Wim@ dorrepaal.com. Laat eens wat van je horen.

  13. Ik ontdek net pas deze tweede pagina, m’n bek valt letterlijk open van verbazing, verbijstering ook.
    E.a. klopt niet. En Peter hahaha……jij vond alle meisjes leuk. Geen verwijt hoor! Ik heb ook nog een leuk verhaal, verhalen eigenlijk over je. Ik kom nog op e.e.a. terug al wordt hier niet meer gelezen geloof ik? Dat boek klopt van geen kanten, dat zie ik zo al. Kan de auteur niets aan doen, die heeft moeten werken met de info die hij kon krijgen. Sylvia die info wil aanleveren over ‘de wegloopmeisjes’ maar niet de namen herinnert? Oeps……

    Enfin, ik ben hier nu voor Betsie van Thiel, zegen de aardige, de goeie mensen die je opvangen….:)

    • Beste Ada,

      Heb je het boek echt gelezen? Zo ja, dan hoor ik graag van je in detail wat er niet klopt. Zo nee, dan kun je beter je oordeel intrekken.

      groet, Maurice van Lieshout

  14. Herinnert niemand zich de kampeervakantie in Lochem? Daar waren ook Wil Ras en Mary Nebig bij. Ik heb nog een foto van die vakantie.
    Nog wat namen: Felice Schuyt, Tanja Bodijn (beide nog in Amsterdam ontmoet toen ik de laatste keer uit Rekken weggelopen was). Dan zijn er nog Desiree Smith en Ankie Pen m’n wegloop-vriendin evenals Tanja Bodijn. Van de jongens herinner ik me ook nog Dirk Zevenbergen. En een Indische jongen met kuif en heel aardig hij heet André en z’n beste vriend wiens naam ik ben vergeten was ook aardig en Indisch. Met die twee kon ik leuk praten. Dan is er nog Jørn Kost of Jørn Bartels. Soms gebruikte hij de naam van z’n biologische vader dan weer van z’n aardige stiefmoeder. Ben vergeten in welk tehuis maar hij heeft verkering gehad met Wil Ras. Ik heb in Amsterdam nog met hem opgetrokken. Z’n moeder en stiefvader hebben me ook geholpen, gesteund toen ik de laatste keer weggelopen was. Ik kwam er veel over de vloer.

    • Correctie: Dan is er nog Jørn Kost of Jørn Bartels. Soms gebruikte hij de naam van z’n biologische vader dan weer van z’n aardige stiefmoeder -> dat laatste is natuurlijk stiefvader.

  15. Beste Maurice van Lieshout,
    Het was niet mijn bedoeling je te beledigen. Ik zie nu pas je reactie terwijl ik voorgaande aan het typen was. Tenslotte moest jij het doen met de info die je kreeg. Nee, ik heb het boek niet gelezen wel het inkijkexemplaar ingezien. En ik reageerde [ook] op wat ik hier las mbt de info die je wel hebt gekregen. En ga er vanuit dat je je best hebt gedaan. Het boek is inmiddels in bestelling. Ik moet helaas een giro naar de bank brengen want kan even niet online-bankieren en via PayPal kon niet betalen. Ik ben benieuwd en hoop snel tijd te vinden het te lezen. Je hoort het nog wel als je dat wilt.

    Groet, Ada

  16. Ja ik was ook in Lochem bij die kampeervakantie. Het was geloof ik in een oude boerderij bij een oude dame. Ik heb nog foto’s van Ellie van Zaanen tijdens het afwassen onder een koude kraan. En een groepsfoto van alle aanwezeige meiden. We waren nog kinderen en wat zagen we eruit!

    • Jammer dat er hier geen optie is voor het plaatsen van foto’s. Ook ik heb nog foto’s van ‘de Treek’ en groepsgenoten. Ook eentje uit Lochem, daar zit ik bij Desiree Smith op de rug. Haar heb ik nog een keer teruggezien. Op maandag ging ik regelmatig naar de Amsterdamse Noordermarkt op maandagochtend. Eerst tweedehands-kleding zoeken (die ik soms vermaakte tot iets anders) daarna naar de stoffenmarkt. Opeens hoor ik m’n naam roepen: “Ada, ada!” en ik kijk iemand aan de me vraagt “ken je me niet meer?”. Nee dus. Zij herkende mij gelijk zei ze. We waren toen 40, het was in 1988. Ik schrok heel erg want Desiree, met wie ik altijd goed kon opschieten en accepteerde zoals ze was, zag er niet goed uit. Ze is slecht heel behandeld door Zandbergen. In Treekerbergje hadden Desiree en ene Helley Hally (of e.d. naam) een relatie. Een lesbische relatie dus. En ze werden daarvoor gestraft. Ik kan er nog kwaad over worden. Ik ging verhaal halen bij ‘het kreng’ juffrouw Riet. Daar was ik flink kwaad over want ik vond het onrechtvaardig en juffrouw Riet zuchtte alleen maar en zei “wat weet jij daarvan?”. Ik wist genoeg en riep nog dat ik me altijd tegen onrecht zou blijven verzetten. Nadat ik wat stof bij Desiree gekocht had gaf ze me haar telefoonnr. dat ik helaas ben kwijt geraakt. De stof was bedoeld voor een jas, nogmaals, met dank aan juffrouw Riet die me feilloos leerde met de hand naaien en iets bij bracht over patronen en me beter leerde breien. De vriendin waar ik mee was schrok van Desiree want vond mij er stukken beter uitzien, jonger ook. Ze hield er maar niet over op. Desiree leed erg onder wat haar gebeurd is ze zei: “ja, die tehuizen hè?” ik zie en hoor het haar nog zeggen. Schrijnend en zo herkenbaar! Ik heb nog jaren naar Desiree gezocht, ook op de Noordermarkt. Nooit weergezien. Ze wilde het graag. Ik iets minder maar vond dat ik, die het begreep, naar haar moest willen luisteren. Met haar praten. En ik wilde iets heel anders schrijven……

      Carmen/Helen of wie je bent ((?), ik zag er okay uit hoor. Zelfgebreide slobbertrui aan met dank aan Riet dus. Dat vertelde ik Desiree toen niet, maar ze wist nog dat ik altijd al zelf kleding maakte. En ach, ik lach ook best om die kleren van toen maar ja, het terugkijken is altijd raar of eerder grappig vind ik zelf. Overigens, ik liep in Lochem met een matrozenpetje op m’n hoofd en een zonnebril met ronde glazen. Super hip voor die tijd, in dat dorp Lochem keken ze ons met open mond aan haha…… We, zijn Ankie Pen en ik, die er een paar leuke jongens ontdekt hadden.

      Eigenlijk had ik die jongens al gespot omdat ik een paar dagen eerder met de vrachtauto mee mocht met de tenten en bagage enz. Ik herinner me geen boerderij??? En koud water was toch heel gewoon. Je moest elke ochtend je rug met koud water wassen aan de wastafel en maar één keer per week douchen. Wel warm. Ook werd er soms gecheckt of je je rug wel met koud water gewassen had. Ben ik niet vergeten, zoveel ben ik niet vergeten.
      De reden dat ik niet van Amersfoort naar Lochem hoefde te fietsen was omdat ik maar één long heb. Na een hevige, vier jaar lang durende longziekte is de rechterlong verwijderd, het was dat of sterven, ik overleefde dus. Eigenlijk maakte ik misbruik van die ene long, ik kon best fietsen, maar had geen er gewoon geen zin in. Niemand heeft ooit aan mij gemerkt dat ik maar één long heb tot dat ze het litteken zien. Maar ja, zoals Betsie al schreef, ik was en ben het nog wel, een ondeugende bliksem. Maar wel in de goeie zin van het woord.

      Al die namen, gezichten……het is een beetje een blur geworden die kindertehuisjaren…..Treekerbergje was de minst erge, daar heb ik ook het langst gezeten. En ben nog een vat vol verhalen over die tijd. Jammer dat ik de reünie in 2005/06 (?) gemist. Wel ben ik nog een keer met m’n kleine dochtertje en toenmalige echtgenoot langs geweest begin jaren ’70. De zeker lieve juffrouw Coby was er en keek zo blij en wie er nog blijer keek en dat was een grote verrassing, juffrouw Jannie van de naaikamer! Ze straalde helemaal het was ook de eerste keer dat ik haar zag lachen! Echt, wat lachte ze blij en stak haar armen uit om m’n kleine dochtertje vast te houden en ze was zo lief met haar. Ik schiet hier even van vol al typend…… Ik had geen hekel aan de naaikamer. Lekker naaien en strijken en toen vertelde ze ook dat ze blij was als ik weer eens naaikamerstraf had. Aan de echtgenoot trouwens, niet aan mij, want ik deed alles zo goed. Dat hoor je dan pas jaren later. Maar ja, ik vond het een prima straf. Beter dan het aardappelen pitten in de ’s winters zo ijskoude keuken toch? Wie had er niet de pest aan?

      En ondertussen staat er al sinds dinsdag een bericht op Betsie’s Facebook-pagina in haar PB-berichten maar nog ongelezen. Gossie, ik was deze website alweer vergeten en daar was haar oproep. En nu pas komt alles echt boven hoewel ik best veel over de kindertehuistijd gepraat heb. Dat krijg je als je de namen ziet, de gezichten er bij zoekt…..

      Het is weer een lap van een verhaal geworden, ook al leest niemand het meer het is toch wel even lekker dit…… groetjes!

  17. Over dat rode peenhaar, Haha ik werd altijd uitgescholden voor “rooie” “tomaat” “stoplicht” en meer van dat soort creatieve uitingen. Iemand had het over Tanja Bodijn. Met haar is het niet goed gegaan. Ik herinner me dat ze op een dag op het dak van Treek was geklommen en dreigde ervan af te springen. De politie kwam er bij maar ze gingen niet naar het dak want anders was ze waarschijnlijk gesprongen. Gelukkig is dat toen wel goed afgelopen maar het was een hele consternatie! Een hele tijd geleden, misschien 20, 30 jaar of zo, las ik in een krant dat ene Tanja Bodijn was overleden in Pakistan. Wat ze daar deed en hoe ze aan haar eind is gekomen zo ver weg weet ik niet maar het maakte wel indruk. Mijn laatste paar maanden in Treek, ik was toen 15 of 16 was ik leidster van de kleutergroep omdat ze geen leidsters meer hadden. Elke dag zorgde ik voor die kleintjes en vond het erg leuk. Jammer genoeg kreeg ik geen salaris…. Desiree Smith heb ik nog verscheidene malen gezien in 2007/08. Een klein groepje Treekmeiden hield toen regelmatig een reuni elke keer bij iemand anders thuis. Er waren Greet Blokker, Sylvia Groot, Desiree, Mary Nebig en ik geloof dat Wil Ras er ook een keer bij was. En ik dus ook. Dat contact is inmiddels allang verwaterd. Desiree woont in Amsterdam noord met haar vriendin, tenminste in die tijd.En kent niemand Gonny en Ingrid ten Kate of Cate? Mijn wegloopvriendinnetje was altijd Gonny ten Cate, we smeerden hem lekker naar Amsterdam en hingen er de beest uit.Wanneer we geen geld meer hadden moesten we weer terug..en kregen natuurlijk straf. Straf alleen omdat we ons een beetje hadden geamuseerd.

    • Een loos dreigement van Tanja Bodijn, pochen. Het leverde haar de vrijheid op, ze mocht bij haar aardige vader gaan wonen. Ik echter werd gestraft. We liepen nogal eens over het dak zowel Tanja als ik. Tanja is eerder overleden en niet in Pakistan maar in India. Overleden aan een overdosis heroïne. Mij werd het voorzichtig meegedeeld. Triest. Treurig dat ze aan het spul ging, ik heb haar zo gewaarschuwd toentertijd. Ik heb nog meegemaakt dat ze er aan begon. Wat vond ik dat dom en toen werd ze kwaad op me…..
      O, dan ben jij vast Helen Stuger. Toch? Jawel, je woont (of woonde) toch in Spanje? Vandaar Carmen? Jaja, ik heb veel van jullie weleens gezocht op het web. Ik herinner me de namen en gezichten die je noemt.
      Later meer…..dank voor je info Helen met je kroeskrulletjes en brilletje. Ik vond jou ooit echt aardig, speciaal. Kennelijk niet wederzijds? Ik weet nog veel over je. Hoop dat het je goed gaat. 🙂

      Gek, degene die me weer hier bracht reageert niet…….

  18. Nou de kroeskrulletjes hou ik tegenwoordig steil en dat akelige brilletje is al zo lang verleden tijd dat ik het me niet eens meer kan herinneren. Ja ik woon sinds januari in Spanje en het bevalt me prima, geen enkele behoefte terug te keren naar NL. Ik heb overigens nooit geweten dat je me aardig vond altijd gedacht dat je je van mijn bestaan niet bewust was. Ik herinner me dat je toen je bij de Grote Meisjes zat en je eigen kamer(tje) had, 3 prachtige nieuwe zomerjurken had gekregen, of misschien wel zelf gemaakt. Een groen, een blauw en de andere kleur schiet me niet meer te binnen.Was jaloers!

    • O, komen we dan na jaren achter. Jij staat in m’n geheugen gegrift. Ik dacht dat je mij niet aardig vond en me cynisch aankeek. Goh, zie je maar weer…..ik herinner me je broers nog enzo.

      Uiteindelijk kreeg ik -net als veel andere meisjes trouwens- een eigen kamertje. Eerder dus eentje met Ankie Pen gedeeld daarvoor de grote slaapkamer waar ook o.a. Greet Blokker sliep. Drie jurken? Nee, niet zoveel! En van wie? De groene heb ik trouwens zelf gemaakt met hulp van Riet net als twee rokjes. En nog jaren in rondgelopen wel nadat ik vrijgelaten was die jurk en rokjes flink korter gemaakt. Ben er een beetje stil van, later in m’n leven en altijd creatief gebleven, ik breide ook nog alles, veel te maken gehad met jaloerse meiden. Ik kreeg echt een beetje de pest aan vrouwen, ik deed niemand kwaad en ben heel sociaal. Tof dat jij dat zomaar toe geeft! Wat een klasse. En best jammer, maar ja, we waren nog zo jong toen om dit soort gesprekken te kunnen voeren. Dus fijn te horen dat het je goed gaat. Ja, Nederland is vreselijk geworden, of verworden kun je beter zeggen.

      En voor het weglopen naar Amsterdam alwaar ik Provo hielp met stencillen, het blad verkopen enzo, verdiende ik ook nog wat mee. Niet veel, kon je weet wat eten op zo’n dag. Zo kwam ik Tanja weer tegen. Eerlijk gezegd was ze toen niet zo’n goeie vriendin meer als toen ze me nodig had om mee weg te lopen. Dat was best even rot maar vooral een grote teleurstelling. Ik vraag me ook nog altijd af, nu zeker nu ik de verhalen hier lees, ik in Rekken terecht kwam. Daar is de Treek vergeleken echt een paradijs bij. Wat heb ik nou al met al erger gedaan? Enfin, kan jij niks aan doen. Ik had best graag een keer bij het (verwaterde) groepje gezeten. Ik herinner me alleen Sylvia Groot absoluut niet meer, de rest nog heel goed. En Tanja dus, Felice Schuyt, Sonja Veen of Sonja van Veen, Mia Nieling, en Anneke met geblondeerd haar. Ook eigen kamer tegenover mij net als Desiree trouwens die altijd bij haar vriendin op de kamer zat Hennie dus. We zaten in het zelfde hoekje met die kamertjes.

      Leuk dat je steeds reageert, van Betsie nog steeds niks vernomen. M’n PBs (een lange en heel korte) zijn nog steeds niet gelezen.

      Saludos! 🙂

    • Nou je Spaans is fantastisch. Wat zijn je PBs? Ben voor een flitsbezoekje in NL geweest, gelukkig nu weer terug. Het is nog steeds, begin november, strandweer in Spanje. Ja Rekken…. iedereen die daar gezeten heeft moet daar een trauma aan hebben overgehouden. Gelukig hebben ze mij alleen maar Treek aangedaan. Ooit ging ik met een van de leidsters en een paar meiden op bezoek in Zetten, waar jaren geleden een zwartboek over is geschreven; Zetten, Zat. Gezeten. Een van onze leidsters, een Surinaamse vrouw die vaak mijn haar ontkroeste met een hete kam, ze heette Ilona Peel, was van Treek notabene in Zetten gaan werken, wat een halve gare. Wij noemden haar altijd gewoon “Iloontje.” En toen we dat in Zetten ook deden werd ze erg boos en voegde ons toe: “Hier heeet ik geen Iloontje, hier heet ik juffrouw Peel.” Nou wij hebben haar toen vreselijk uitgelachen . En de ogen van de meiden in Zetten rolden uit hun kassen. Hopelijk zijn ze haar toen ook Iloontje gaan noemen. Op dat moment zat een van onze exgroepsgenoten in Zetten maar ik ben helaas vergeten wie. En je hebt vast wel gehoord van die direkteur van Zetten, Finkensieper, die al die meiden die daar zaten heeft aangerand en zelfs verkracht. Er is jaren geleden een rechtszaak tegen deze creep geweest en hij is toen gelukkig veroordeeld en in de bak gekomen. Zijn verweer in de rechtszaal was dat deze “getraumatiseerde meiden zich dingen verbeelden en een veel te grote fantasie hadden en fantasie niet van realiteit konden onderscheiden.” Nou jij weer. Gelukkig waren er veel te veel meiden die tegen hem getuigden en de moed hadden om hun verhaal te komen vertellen. Ik ben tegen de doodstraf maar soms….
      Er moeten toch meer mensen zijn die dit forum nog steeds lezen maar reageren ho maar. Wie weet raken ze alsnog geinspireerd.
      Saludos de Espana con bastante de sol.

    • PB = Persoonlijk Bericht.

      Carmen, ik schrijf later (meer en antwoord echt) want ik heb hoge koorts en kan zowat niks. Maar wel iets.

      Waarom gingen jullie in godsnaam naar Zetten? We, ik en anderen, werden nog al eens met Zetten of Rekken bedreigd, gedreigd. Moest jullie een lesje geleerd worden of zo? Nou, over Finkensieper heb ik een verhaal. Bleek ik schoonouders te hebben die bevriend waren met z’n moeder. Met wie hadden ze medelijden? Met z’n arme oude moeder, dat zij dat nog mee moest maken dat haar zoon gepakt werd. Terwijl ik toch een grote mond kan opzetten piepte ik alleen maar: en die arme meisjes dan? O, dat was toch tuig zei m’n schoonvader achteloos. (Ken je dit zinnetje nog: de maatschappij moet tegen meisjes als jullie worden beschermd. Die kwam veel later nog eens uit de mond van m’n schoonmoeder. Die in Montfoort gewerkt heeft, ook zo’n ellende-oord als Rekken en Zetten.) Ik viel helemaal stil in de auto, we waren naar Ikea geweest, later thuis jankend naar m’n toen beste vriendin Emma (RIP) gerend, zo overstuur was ik. Gelukkig begreep ze dat ik zo overstuur was. Gebeurde niet zo vaak. Iloontje herinner ik me nog wel ja. Goh, dus ze is lekker sadistisch in Zetten gaan werken. Kijk er niet van op. Dan ben je niet goed in je bovenkamer als je daar wil werken. In Rekken hadden we eens hele leuke leidster. Mooie vrouw ook nog, heel lief. We liepen met haar weg, nooit geen gedoe als zij dienst had. We waren ontroostbaar toen ze ons na een aantal maanden vertelde dat ze weg ging, ze kon niet zo werken. Stom dat ik haar naam ben vergeten maar ik zie haar zo voor me.

      Misschien reageren mensen niet omdat het teveel shit oproept? Ikzelf heb er (weer) last van. Het is ook dubbel, want ik vind het dan weer wel leuk om met hier te praten. Om te zien wie elkaar nog herinneren al is het vaag. De Treek is het minst erge tehuis waar ik gezeten heb. Heb er zelfs ook nog wel leuke herinneringen aan. Niet van al die andere tehuizen en Rekken dus helemaal niks. Wat een hel! Wel vind ik het nog steeds unfair dat ik zo zwaar gestraft ben. Terwijl Ankie Pen en Tanja Bodijn (ook Felice Schuyt) hetzelfde uithaalde als ik. We deden het samen nota bene! Da’s wel boven gekomen.

      Pff…..is het toch nog lang geworden, net zo lang als jij of zelfs meer. En dat met 39c koorts. Tot later Carmen, geniet maar lekker van het leven in Spanje.

    • Carmen, nog even dit.

      Het boek ‘Zetten, zat, gezeten’ gezeten ken ik niet. Info over gevonden maar het lijkt meer op rapport. Ook een uitzending van Andere Tijden over die zaak gevonden of hervonden. Uit 2012, had ik toen even geen zin in. Annie Bijnoord’s boek ‘Krassen’ heb ik gekocht. Ook als support! Annie was een slachtoffer van Finkensieper en heeft samen met andere meiden de boel aan het rollen gebracht. Respect!

      Zomer 1989 ben ik terug geweest in Rekken met m’n toenmalige echtgenoot (ja, zoon van bovengenoemde schoonouders). Z’n ouders hadden toen nog een huisje daar in de buurt. Mooie omgeving, toen ik er zat weinig van gezien. Ik heb altijd praatjes maar hoe dichter bij we kwamen hoe stiller ik werd. We dwaalde over het terrein en een oude tuinman kwam op ons af en vroeg wat we zochten. Hij herkende me maar wist natuurlijk m’n naam niet meer. Logisch. Ik zocht het cellencomplex Mariënoord. Bleek dat één van de meiden de boel heeft afgebrand! Het was met de grond gelijk gemaakt. Ik vond het geweldig natuurlijk, had ik graag zelf gedaan. 😛 Die tuinman zei ook nog ‘dat hoe kinderen hier behandeld werden niet door de beugel kon’. Ook nodigde de toenmalige directeur ons uit voor koffie. Volgens m’n ex veranderde ik gelijk, werd dwarsig. Die man bleef maar zeggen dat de pupillen ‘hier wonen’ en dan ging ik steeds van: ‘zitten’, ‘gezeten’. Het grappige was er kwam een jongen binnen om iets te vragen en die directeur vertelde hem: “deze mevrouw heeft hier ook gewoond” en de jongen vroeg gelijk: “o ja, het was zeker wel erg om hier vroeger GEZETEN te hebben” en verder heb ik wel leuk met die jongen gepraat. Die had het ook niet makkelijk. En zei nog tegen die directeur het is niet ‘wonen’, het zal altijd ‘zitten’ zijn, accepteer dat eens. Enfin, ik beschreef je m’n bezoekje met dochter en haar vader aan de Treek en dat was wel heel leuk. Ook omdat juf Coby en ik als gelijkwaardige volwassenen spraken en ze blij was met de hervormingen. En natuurlijk die gelukzalige lach op het gezicht van naaikamerjuf Jannie, ze vond m’n kindje zo lief en mooi en het was haar af te zien. Het was zo mooi omdat ik dat nooit had verwacht. Vooral niet die uitgestrekte armen en haar vraag of ze haar mocht vasthouden.

      Amersfoort en omgeving is ook mooi. We hebben een keer in een midweek in Hotel de Treek gelogeerd en veel in de bossen gewandeld. Ook lekker in Amersfoort, toch een mooie stad, rondgedwaald en ergens lekker gegeten.

      En nog dit. Ankie Pen en ik gingen vaak op zondag ‘wandelen’. We liften dan naar Soesterberg naar dat restaurant/dancing van Toni Boltini om ons eens lekker te vermaken. Het heeft nog wel even geduurd voor ze er achter kwamen. Maar ja, dat was ons eigen schuld want we kwamen ’s avonds een keer pas rond 11 uur weer aanwaaien. En als je dan naar drank ruikt is het lastig uit leggen dat je verdwaald was tijdens het ‘wandelen’. Hier kan ik tenminste nog wel om lachen. Dit zijn dingen waar onze leeftijdgenootjes toen in die tijd ook gewoon thuis voor op om hun duvel kregen. Deden jullie dat ook? Meid, er komen veel herinneringen boven. Ik heb er nog meer.

      Genoeg voor nu. Amerikaanse verkiezingen vandaag. Ik houd m’n hart vast, niet Killary maar Bernie Sanders had de kandidaat voor de democraten moeten worden. Nu vind ik het een keuze tussen de pest en de cholera. Al kan ik me voorstellen dat het je niks kan schelen.

      Laterz! Groetjes aan iedereen die dit ook leest en mij misschien herkent. Ik hoop dat het iedereen goed gaat. 🙂

    • Ja “wandelen” in de bossen van de Treek, wat was dat afschuwelijk. Afgezien van het meestal smerige eten is dat verplichte “wandelen” een van mijn minder prettige herinneringen aan Treek. Op onze vrije woensdag- en zaterdagmiddagen en volgens mij ook nog zondag, moesten we met de groep en een leidster verplicht gaan wandelen in de bossen. Voor 14 of 15jarige meiden is dat natuurlijk zo saai als de hel. En we bleven altijd uren weg. Soms mochten we Berry de hond meenemen, was nog een beetje afleiding. Ik heb destijds het proces van die pedofiel Finkensieper in de media gevolgd en de naam Annie Bijnoord komt me dus bekend voor. Gelukkig heb ik zelf nooit in zo’n gesloten instelling gezeten want dat waren toch je reinste jeugdgevangenissen. Net zoals het Loydhotel in Amsterdam noord dat jarenlang is geweest. En het ergste is dat niet alleen kinderen die iets hadden misdaan er in terechtkwamen maar ook kinderen die helemaal GEEN misdaad hadden gepleegd. En over dat eten gesproken. tweemaal per dag een broodmaaltijd en je mocht maar een boterham met kaas of vleeswaren, een of twee met zoet beleg en de rest was “boterhammen met tevredenheid.” Oftewel brood zonder beleg met slechts een laagje boter. Wonder dat we nog allemaal groot zijn geworden! Het allersmerigste eten dat we daar ooit kregen en verplicht moesten eten waren de toetjes na het warme middageten. Lammetjespap schiet me direkt te binnen, zelden zulke smerigheden moeten proeven, en allerlei andere pappen met grote vellen die we ook moesten eten. Sinds ik weg ben uit Treek heb ik nooit meer iets gegeten dat met gekookte melk was bereid en ik drink ook nooit gekookte melk. Gadver! De juffrouw van de linnenkamer, waar we verplicht een middag in de week moesten gaan sokken stoppen (wat een onzinnig karwei) kan ik me nog goed herinneren. Het was een oude statige dame die altijd op een oude omafiets kwam aanrijden, als een slak zo langzaam want ze was al oud. Ik weet niet of dat de juffrouw Jannie is die jij bedoelt maar die oude dame met haar omafiets kan ik me nog zo voor de geest halen. Op een of andere manier hadden we wel respect voor haar want ik kan me niet herinneren dat we haar fiets ooit hebben gemolesteerd. Of misschien vonden we haar gewoon zielig, kan ook. Nou deze Amerikaanse verkiezingen beloven wat. Ik heb me nooit zo vreselijk in lady Clinton verdiept maar ik hoop dat die Amerikanen niet zo stom of wanhopig zijn om voor die psychopaat van een Trump te kiezen. Hij stort deze planeet direkt in een derde wereldoorlog, hij is nog gevaarlijker dan die G.W. Bush die ons met IS heeft opgescheept zodat ook Europa niet meer veilig is. Op de achtergrond hoor ik momenteel de tv die de hele dag niets anders uitzendt dan de Amerikaanse verkiezingen en alles daaromheen. Er worden al genoeg landen door psychopaten geregeerd; Putin, Erdogan om maar eens wat te noemen.
      Ik hoop dat je intussen weer beter bent.
      Ik moet een soort van huiswerk maken waar ik nu aan ga beginnen.
      Ciao.

  19. Hoi Carmen! nog een laat goed nieuwjaar gewenst. Ik wil je nog terugschrijven. Als je dat wil? Laat je het even weten. Ik ben nogal ziek geweest, eigenlijk nu ook. Zie het tijdstip, dan kan ik niet slapen.
    Groetjes!

  20. Hoi Ada. Ook nog een gelukkig nieuwjaar, het kan nog, is pas januari. Vervelend dat je zo lang ziek bent geweest, heeft dat met je ene long te maken? Ken jij Anneke Vrolijk met lang blond haar, kwam geloof ik uit Den Haag. Ze is naar me op zoek geweest en heeft me intussen via Facebook gevonden. Nu woont ze in Amsterdam. En Els Schwencke, ook die heeft me via Facebook gevonden, woont ook in Amsterdam. Zelf heb ik vaak naar Anneke gezocht maar nooit gevonden, ook naar jou ben ik verschillende keren op zoek geweest, en naar Ankie Pen. Ooit kwam ik een Ada Vellinga tegen op google die zich bemoeide/interesseerde voor die klusjesmanmoord in het oosten van Nederland. Er was een oude dame vermoord en hij werd verdacht Was jij dat? Ik bedoel dus was jij die Ada Vellinga? Het schijnt bij jullie daar in NL te vriezen, brrrr. Hier in het zuiden van Spanje is het ook niet bepaald warm, alleen overdag als de zon schijnt is het nog lekker maar voor de rest, zoals vandaag lijkt het net een Hollandse herfst. compleet met regen en koude wind.. In de tuin hier beneden is er een gigantisch groot zwembad maar met deze temperaturen….even niet. Het is dus toch The Donald geworden in de VS. De Amerikanen hebben een talent voor het kiezen van idiote presidenten, deze Trumo is niet de eerste. Wat dacht je van Reagan. Of die Bush die gewoon voor z’n lol allerlei landen in het middenoosten aanviel met allerlei leugens als smoes. Maar ja, Nederlanders kunnen er ook wat van om totaal verkeerd te stemmen, wij kiezen natuurlijk geen premier, maar Mark Trutte?. Of 4 kabinetten Balkellende? Hoop dat in maart een normaal person de boel gaat overnemen. Ik hoop dat je weer helemaal beter bent, en dat je ’s nachts niet kan slapen lijkt me zeer vermoeiend. Ik kom in maart overigens weer voor een paar dagen naar NL, hoop dat het dan niet meer zo koud is….
    Groetjes en beterschap.

    • Kan iemand mij vertellen hoe ik op de andere pagina van deze website kom? Eerder lukte het wel, helaas nu niet (meer?). Ik wil graag dat de Betsie die mij zocht e.e.a. leest. Ze heeft eindelijk m’n pbeetjes op Facebook gevonden.

      Sorry Carmen, dat ik op jou reageer maar ik zie hier nergens hoe ik een nieuw bericht plaatsen moet. Ik heb nog een verhaal maar ik begrijp het wel dat je niet reageert. Ik wens je het beste.

    • Ada:

      Nieuw bericht: scroll helemaal naar beneden en vul je verhaal in bij ‘Geef een reactie’.

      Naar andere pagina: helemaal rechstbovenin bij ‘Meest recente berichten’ kan je een andere pagina kiezen, of je kan zoeken bij de ‘Categorieën’.

    • Hoi Rob! Da’s raar, ik dacht ik het bericht geannuleerd had? Omdat ik de andere pagina na posten toch snel vond. Maar dank voor je snelle reactie, vind ik tof. 🙂

    • Inmiddels heeft Betsie die me zocht haar PB-jeetjes op facebook ontdekt en hebben we contact. En ik heb haar deze links gestuurd zodat ze wat kan bijlezen.

      Carmen? Geen zin om terug te schrijven? Geeft niks, ik begrijp dat wel……

      Ik kom nog een keer terug om iets over Juffrouw Riet en Betsie’s vader te schrijven. Dat laatste als Betsie dat goed vindt natuurlijk. Juffrouw Riet was geen rotmens. En daar wil ik tochnog iets over zeggen.

      Het verleden is voor veel ex-tehuiskinderen (nog) niet makkelijk. Rebels als ik was heb ik veel, vaak m’n grote mond opengetrokken over de behandeling, over slechte educatie vooral enz. Ik kan me best voorstellen dat latere generaties minder slechte herinneringen hebben. Daar ben ik blij om, alleen als je je mond opentrekt en vecht kan je iets veranderen. Denk er aan (wie dit leest?) als je woensdag stemmen gaat. Lees en partijprogramma luister niet naar roeptoeters. Ik kan het niet laten…..;)

      Betsie, als je dit leest want je heb de links nu van beide pagina’s vink dan dan die hokjes aan: via email op de hoogte blijven van reacties. Dan weet ik dat je hier hebt gelezen. 😉 😛

      Rob Stevens, jij bent geloof ik de beheerder? Dankjewel voor deze mogelijkheid. Ook al wordt er weinig of niet gereageerd.

      Warme groet aan allen!

  21. Hoi Carmen !
    De hond Berry! Die was ik helemaal vergeten, leuk beestje in m’n herinnering. En ja, dat eten…. Ik kan me (nog steeds) kapot ergeren als mensen, jongeren over eten zeuren. Ook ben ik nog pissed off dat het Samson Commissie Rapport niet of nauwelijks serieus is genomen. Er is nu weer een Commissie bezig om info te vergaren mbt emotionele, mentale schade opgelopen in die doorgeslagen inrichtingen waar je als crimineel behandeld werd. Sommige mensen vinden dat ik daar met met m’n verhaal/verhalen heen moet, maar wat heb ik (of wat hebben we) er nog aan? Dat er geen verontwaardiging was ten tijde van Finkesieper en het Commissie Samson Rapport heeft gemaakt dat ik daar de zin niet (meer) van inzie. Met Finkensieper hoopte ik al dat de beerput open getrokken zou worden. En de ironie wil dat het rapport naar buiten kwam op dag van YOLO-rellen in Haren. Verbijsterd keek ik naar dat tuig en was echt off my rocks bij het idee waarvoor wij gestraft werden en dat later doodleuk door Job Cohen als YOLO werd omschreven. Maar goed, jij begrijpt tenminste wat Rekken, Zetten en ook het Loydhotel (hotel?) voor onheilsoorden waren. Ik heb over het Loydhotel ook veel gehoord. Er zit weinig verschil in de verhalen achteraf. Als ik zie wat kids nu flikken dan heb ik het weleens te kwaad hoe ik, wij dus, daar zo onschuldig zaten. En nogmaals, ik zal nooit meer tijdens m’n leven begrijpen waarom ik zwaarder ben gestraft dan Tanja Bodijn of Ankie Pen?? Niet ik, maar zij waren meestal de aanstichters. Tuurlijk, ik deed zelf mee en werd niet gedwongen. Zo kinderachtig ben ik niet. Het is zo hard omdat ik aan Treekerbergje, sommige leidsters en vooral sommige meiden waaronder jij toch warme herinneringen aan heb overgehouden. Anders was ik er nooit met man en kind heengegaan. Al wilde ik hem ook laten zien waar ik had gezeten. (De eerste echtgenoot dus en vader van m’n dochter.) Nogmaals, anders dan jij en de meeste meiden vond ik de naaikamer niet erg en maakte ik sokken stoppen kunstwerkjes, ik vond het bijna zen die straf. Als wist ik toen nog niks over zen. En ben ik nog zelden zen. Maar het stralende gezicht van die strenge juffrouw Jannie toen ik binnen kwam en hoe ze haar armen naar m’n kleine dochtertje uitstak en vroeg of ze haar mocht vasthouden? Ik vergeet het nooit meer. Enfin, ik heb veel van haar geleerd qua naaien, strijken enz. Evenals de gehate juffrouw Riet me veel heeft geleerd. Handwerk, geduldig naaien met de hand. Wie kan het nog? Het kwam me later bij een modeopleiding goed van pas.

    Nee, ik ben die Ada Vellinga niet, na Rekken ben ik dat ook nooit meer geweest. Na de laatste keer weglopen uit Rekken is er via Provo en vrienden daarvan enz. een vals PTT-identiteitsbewijs gemaakt. die had je toen nog. Ik zag er al veel jonger uit dan ik was dus ik werd nogal eens ’s nacht of gewoon ’s avonds laat aangehouden. Doodeng! Maar toch telkens er doorheen geglipt. Dus ik had opeens een heel andere naam en geboortedatum. Daarna ben ik nog lang onder die voornaam door het leven gegaan want iedereen vond het leuk en was het gewend. Pas sinds 2004 (na een tweede scheiding) besloot ik dat ik gewoon de voornaam wilde die in m’n paspoort staat en da’s niet Ada. Ik gebruik officieus, al jaren trouwens, de achternaam van m’n moeder, m’n opa. Vellinga was m’n stiefvader die ik haat. Of haatte. Al ben ik atheïst, ik hoop dat hij in z’n achterbakse roomse hel brand. Te persoonlijk allemaal voor op een openbare website.

    Dat Ankie Pen me zocht vond ik na goegelen op het web. Ik ging voor de lol eens ‘Ada Vellinga’ goegelen. We hebben een tijdje contact gehad maar dat is toch weer afgebroken. Door mij. Wij staan politiek gezien recht tegenover elkaar. Racisme, discriminatie? Wegwezen hier. Hoewel ik op details, vooral religieus, zo m’n bedenkingen heb. Ik schop niet meer zo hard tegen een religie aan als in m’n tiener- en twintigerjaren maar wegwezen hier met religieuze teksten en verzen die je opeens (volgens sommige) moet bestuderen. Van elke religie dus hè? Ik ben al zes jaar FB-bevriend met iemand die in Jemen woont en wij vinden het prima en respecteren elkaar. Oh, de horror daar nu! 😦 Maar ik dwaal af van Ankie. Haar grote voorliefde voor de Grote Blonde Roeptoeter Geert? Wegwezen. Hoe kunnen mensen zo naïef zijn te geloven dat hij ‘Nederland gaat redden’? Hij is een ex-VVD-er die ook in de jaren ’90 meegewerkt heeft aan de privatisering. Da’s niet recent hè? Wie nu klaagt moet teruggaan naar die jaren en kijken op welke partij en op wie ze toen hebben gestemd. Op zich ontvriend ik mensen met een andere mening niet. Dat moet kunnen. Maar als je doodleuk m’n reacties verwijderd in een discussie? Dan ben ik er klaar mee. Ik ben goed bevriend met VDD-ers. Goeie gasten, andere partij-keuze en natuurlijk hebben we discussies, wat denk je. Maar er worden geen reacties gedelete of in het echte leven de mond gesnoerd. En zeker een tehuisvriendinnetje neem ik dat kwalijk, die moet beter weten. Maar ja, in haar zoekbericht stond het zo gesteld dat ik was weggelopen en zij Ankie, heeft mij geholpen. Ze zocht niet haar tehuisvriendinnetje. Jaja, ik heb eens weggelopen bij haar waar ze werkte overnacht. Maar da’s alles. Je kan haar zo op facebook vinden als je wilt. Ik heb jou ook allang gevonden.

    Je laatste stukje over politiek? Wij zij het eens hoor! Trump en vooral Steve Bannon, z’n adviseur en de eigenlijk de echte president, zijn zeer gevaarlijke mensen. Vooral die Steve Bannon dus. Heeft ‘ban’ in z’n naam staan. Het is nu duidelijk dat dochter Ivanka en haar man Jared Kushner niet de kalmerende invloed op Trump hebben zoals gedacht of verwacht werd. Dat hypocriete ‘muslimban’ decreet werd er doorheen gejaagd afgelopen weekend toen Ivanka en Jared, orthodoxe joden, de Sabbath vierde. Dan zijn ze niet aanwezig en mogen ook geen technolgie gebruiken. Het heeft ook duidelijk gemaakt hoe zwak Trump eigenlijk is en dom in de politiek. Bannon is degene die de lakens uitdeelt. Een zeer extreemrechtse republikein. Zelfs mede-republikeinen als Bush en ook Arnold Schwarzenegger (vandaag gezien in een filmpje, geweldig!) hebben felle kritiek op Trump. Ik heb een zwak voor Arnie en al helemaal voor republikein Clint Eastwood. Ik ben filmgek en scheidt het werk en hun politieke voorkeur. Vooral Arnie is een gematigd, milde republikein. Enfin, ik dwaal nogal af. Maar erg leuk om te ontdekken dat zo’n 50 jaar later wij het best eens zijn wat dit betreft. Echt leuk, want jou ben ik ook nooit vergeten. Maar dat heb ik je al uitgelegd.

    Dus mij zal je niet makkelijk vinden op internet maar als je wilt dan wil ik je best via facebook een PBeetje sturen. Ik dacht er al over maar wilde je niet overvallen.

    Geniet fijn in Spanje. Kom je ook terug om te stemmen? Ik ‘zweef’ nog. Maar stemmen ga ik, nooit overgeslagen. Groetjes!

    • Puur per ongeluk komt ik op deze site, en lees van alles wat ik kennelijk ben vergeten ben er zelfs beduusd van . Pffffff ik lees alles met aandacht en er komt niks naar boven. Oh ja zal me ff voorstellen, ik ben dus Desiree Smith. Zoooo leuk om hier van alles te lezen. Een aantal namen van mensen die ik mij herinner zijn bv. Ada V. Anky Pen Paulien van Droge Inge van Droge Carla Caan
      Helen Stuger, Joyce Venema, Wampie(Ingrid Surink) Ingrid v.d.Berg, ene Nel Kuyt, Nog een Nel…..
      Hennie Hally Een Christa….. Kitty…. Mary Nebig, Fientje Terlingen Daar had ik reuze medelijden mee
      Ze werd in mijn ogen enorm gestraft voor het bedplassen, dat heeft diepe indruk bij mij achter gelaten. Voor nu laat ik het hier even bij, en Ada, ik heb je vaak gegoogld maar kon nooit je facebook vinden, wil je mij je Facebook pagina sturen?

  22. PS ik was hevig teleurgesteld toen ik een keer nog eens Treekerbergje wilde zien en tot mijn verbijstering moest zien dat het was gesloopt.Als zijnde een historisch gebouw vond en vind ik nog steeds dat het een forse doodzonde is geweest om dat monumentale huis met de grond gelijk te maken, Jaja, daar hebben notabene mensen een universitaire studie voor gedaan om een dergelijk besluit te nemen. Vaak vraag ik me af wie er nou gek is, ik in ieder geval niet.
    Wat ik ook nog even kwijt wil is, Felice Schuyt, wie weet wat er van haar is geworden.
    Namen die me te binnen schieten, zijn Geesje, ene Ria, zij had een bril met nogal dikke glazen Pauline de Graaf ,Maud van Oudenallen

  23. Een dag van denken over toen is weer voorbij en is er weer een naam bij mij omhoog gekomen, nl , die ik nu weer even kwijt Ben 🙂 enfin hij komt wel weer omhoog.
    Wat zou het leuk zijn om al mijn Treekernaatje zusjes nog eens te zien en te horen hoe het jullie allen in het leven is gegaan. De laatste 50 jaar, gosh dat is een halve eeuw, en de naam die ik weer ff kwijt was is dus Nel van Hoof. Ik weet natuurlijk niet of ik de achternaam helemaal correct schrijf. Toen ik trouwens zag dat Treekernaatje gesloopt was was ik wel toch een soort van verdrietig, ik heb er toch een deel
    van mijn pubertijd door gebracht, en de eerste sexuele vrijpartij met H.H. Heb meegemaakt, toen wist ik nog helemaal niet welke sexuele voorkeur ik naderhand zou ontwikkelen
    Ik geloof dat niemand mij er ooit over heeft aangesproken, okay genoeg voor vandaag

    • Hoi Desiree! Ja, ik herken de meeste namen maar heb na Treekerbergje in nog drie tehuizen gezeten. Als laatste Rekken. Ik heb hier al beschreven waarom ik vind dat er geen gelijkwaardige behandeling van de meisjes was. Daar ben ik hier pas achter gekomen en had het liever niet geweten. Ja, ik herinner me H.H. zeker, haar kamertje was recht tegenover het mijne. Toen al geen denken aan om jullie ergens op aan te kijken. Bovendien vond ik jullie aardig. Felice Schuyt? Die heb ik nog ontmoet (helaas) in Amsterdam. Ik was weer een weggelopen en ze heeft me vrijwel zeker aangegeven. Ik laat het hier even bij, ik word er niet vrolijker van. Nee, da’s niet de schuld van m’n mede-groepsgenoten natuurlijk! Misschien later? Het lijkt goed met je te gaan en daar ben ik blij om. For old times sake, so to speak.

    • REACTIE OP DESIREE SMITH

      Ik heb je op facebook gezocht maar zag allerlei Desiree Smith’s en wist niet wie jij was? Herinner je je nog dat je me herkende op de Noordermarkt? Dat was in 1988, ik was net 40 en ‘on top of the world’ om het maar zo te noemen. Jij herkende me gelijk, ik jou niet helaas. Ik weet nog wat je zei…. Jij bent iemand die me altijd is bijgebleven misschien wel omdat ik het wel goed met je kon vinden zoals ik het me het herinner en er spijt van had dat we of toen op de Noordermarkt geen telefoonnummers of adressen uitgewisseld hebben of dat niet hebben gedaan? Zie maar.

  24. Goh weer iemand opgedoken op deze site. Desiree de laatste keer dat ik jou zag was jaren geleden bij de Hema op het CS in Amsterdam. Daarvoor hadden we, jij, Mary Nebig, Sylvia Groot, ook nog Greet Blokker en een keertje Wil Ras en ik dus, (vergeet ik nog iemand?) met enige regelmaat een reunie bij elkaar thuis. Ik ben bij jou in Amsterdam Noord geweest, nog een puzzeltocht om je huis te vinden, jullie zijn een keer bij mij op IJburg, waar ik toen nog woonde, geweest. Bij Sylvia in een villa van een huis, vol kunst en een prachtige tuin vol kruiden. Maar dat verwaterde snel. Ik woon allang niet meer op IJburg, veel te veel afschuwelijke yuppen die denken dat zij het middelpunt van de wereld zijn. De Nel waar je over schrijft, is dat misschien Nel van Hoof of Hooff? Kwam uit Tilburg, tenminste ze kwam ergens uit Brabant. Felice Schuyt heb ik ook bij tijd en wijle gezocht, nooit gevonden. Die is zich later Fay gaan noemen. Ken je, of misschien iemand anders die dit leest, Tessa Smeets nog? En Els Schwencke die ook wel Els Tessers heette en Anneke Vrolijk heb ik in maart toen ik even in NL was, opgezocht. Ik had ze allebei in zeker 40 jaar niet meer gezien! Het viel mee en tegen, ga ik hier verder niet op in. En iemand moet toch ook Marion van de Brug kennen? Ze had een iets oudere zus, Ingrid of Inge van de Brug. Uit Amsterdam. De meeste meiden van Treek kwamen overigens uit de hoofdstad, Treek leek wel een vergaarbak van Amsterdam. Iedereen die wegliep reisde dan ook naar Mokum om daar de bloemetjes buiten te zetten. En ineens schiet me ook nog Ingrid Hoving te binnen, kwam ook al weer uit….Zij en Marion waren erg bevriend ook lang nadat ze allebei uit Treek weg waren.
    En Ada ik heb een tijdje niet gereageerd, heb me even een tijdje op de vlakte gehouden. En ik voel me absoluut niet overvallen als iemand me een PB tje stuurt, anderen hebben dat ook gedaan. prima. Nou meiden en wie we hier nog meer gaan terugvinden, fijne (Konings)dag nog. In een Engelstalig blaadje dat hier gratis op de Costas wordt verspreid las ik zowaar een stukje over de Dutch Koningsdag. En wat ik verder nog kwijt wilde, iedereen mag van mij z’n politieke voorkeur hebben, dat heb ik ook en je moet andermans mening gewoon respecteren.

    • Sorry Carmen, maar racisme, xenofobie en discriminatie van de LBGTH community accepteer nooit. Dat is geen ‘mening’ hebben in mijn opinie maar ongefundeerde haat. Laat staan dat te respecteren? Nooit! Ik had ook wel spijt van die post maar kon de reactie helaas niet bewerken.

    • Over m’n politieke standpunt(en) in die lange mail.

      Eigenlijk zou ik willen dat ik al m’n berichten hier kon verwijderen en deze pagina over het sprookjeshuis Treekerbergje nooit was tegengekomen. Herstellingsoord voor zwakke meisjes? Tjongejonge……

  25. AAN IEDEREEN DIE MIJ GEKEND HEEFT IN TREEKERBERGJE:

    Excuses als ik nogal kort door de bocht ben gegaan maar dat ik als enige(?) ooit in Huize Welkom (heel streng gereformeerd tussenhuis) en later het mensonterende Rekken is hard aangekomen. Ik blijf er bij dat meisjes heel verschillend behandeld werden maar daar kunnen degenen die ik misschien beledigd of ergo gekwetst heb helemaal niets aan doen.

    • Hallo Ada, mijn naam is Anneke Lecocq. Ik heb samen met jou in de grote meiden groep gezeten. Ik denk zo`n anderhalf jaar. 63/64?? Ik vond jou een erg aardig en slim meisje. Ik zie je nog zo voor de spiegel staan in je kamer, want je zag weer een oneffenheid in je gezicht..Ik vind het erg dat je in Rekken hebt gezeten.Het spijt me van Tanja Bodijn R.I.P. ook herinner ik me Carmen en Greet maar die zaten in de middelste groep. Ik herinner me nog wel meer namen zoals Tessa Smeets en Anneke Tol. Ook herinner ik me dat jij een fan was van de Beatles en dan met name George Harrison. En er woonde aan de overkant een jongen die ik wel leuk vond. Ik heb in die tijd gewerkt bij een drogist/parfumerie in de stad. Kun je iets van me herinneren? Ik geef je m`n hartelijke groeten ook voor iedereen die daar gewoond heeft…
      Ps
      Ik heet nu Coobs-Lecocq

  26. Aan Anneke en Desiree, welgemeende excuses dat ik niet eerder gereageerd heb. En nu nog maar half. Fysieke problemen vooral, laat ik het hier bij houden omdat deze website op openbaar staat.

    Anneke, dat wat jij je allemaal herinnert vind ik zo ontroerend maar wat me echt heeft gegrepen is dat je zegt dat je het erg vindt dat ik in Rekken terecht gekomen ben. Dat heb ik zeer zelden in m’n leven gehoord. Ik heb je op facebook gevonden, gelijk al en herkende je gezicht nog. Ik haalde je er toch uit. 🙂 Ik hou nog steeds evenveel van muziek. Heb nog pogingen gedaan bas te spelen en Paradiso was heel lang ‘mijn kerk’ zeg maar. Als je nog wilt neem ik zo rond half september contact op via facebook? Zo niet, ook goed want ik ben echt dankbaar voor je woorden. ❤

    Desiree, dus nee, ik ga (nu) niet even een bakkie doen. Sorry!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s